ಪರಿಚಯ
ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದಲ್ಲ; ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕರಗಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವುದು. ಭಗವಂತನ ಮೇಲಿನ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಮೇಲಿನ ಅನನ್ಯ ಸೇವಾಭಾವವು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರುವ ಈ ಕಥೆ ಸುಮಾರು 250 ರಿಂದ 300 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ತಾಯಿಯ ಕೊನೆಯ ಆಸೆ
ಕರ್ನಾಟಕದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶಿವಭಕ್ತನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಾಯಿ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದಳು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಳಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದ ಆ ತಾಯಿ, ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಸೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು.
“ಮಗನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಕಾಶಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ನಾನು ವಿಶ್ವನಾಥನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಶಿವನ ಕೃಪೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರು ಬಿಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.”
ತಾಯಿಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವುದೇ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಧರ್ಮವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಮಗ, ಆಕೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಕಠಿಣ ಪ್ರಯಾಣ
ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಮೈಲುಗಳ ದೂರ.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ವೃದ್ಧ ತಾಯಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂತು. ಆಗ ಆ ಶಿವಭಕ್ತ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಸಾಗತೊಡಗಿದನು.
ದೇಹ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ:
“ಶಿವನೇ, ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಈ ಒಂದೇ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡು. ಅವಳನ್ನು ಕಾಶಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಭಾಗ್ಯ ಕರುಣಿಸು.”
ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ವಿಚಿತ್ರ ಎತ್ತಿನಗಾಡಿ
ಒಂದು ದಿನ, ಮಂಜು ಕವಿದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎತ್ತಿನಗಾಡಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಎತ್ತು ಎಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಗಾಡಿಯನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಶಿವಭಕ್ತ ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು:
“ಸ್ವಾಮಿ, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ.”
ಆ ರಹಸ್ಯಮಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೌನವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಗಾಡಿಯ ಚಕ್ರಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಆ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
ಕಾಡಿನ ದಾರಿ ಅಷ್ಟು ಸುಗಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗಾಡಿ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಗಾಡಿಯ ಚಕ್ರಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!
ಎತ್ತೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!
ಆದರೂ ಗಾಡಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಭಯ ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯದ ನಡುವೆ ಅವನು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹೊದಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ಮುಖವಿರಲಿಲ್ಲ…
ದೇಹವಿರಲಿಲ್ಲ…
ಶೂನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು!
“ಮೂರ್ಖನೇ, ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ!”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ತಾಯಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು:
“ಮಗನೇ, ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾಶಿ. ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು.”
ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಕೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಳು.
ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎತ್ತು, ಗಾಡಿ ಮತ್ತು ಆ ರಹಸ್ಯಮಯ ಸಾರಥಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾದವು.
ಆಗ ಆ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಅವನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದ ಶಿವನೇ ಸ್ವತಃ ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೊನೆಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದನು.
ಖಾಲಿ ಮುಖದ ಮಹಾತ್ಮ
ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ ಜನರು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ.
“ನೀನು ತಾಯಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೀಯ!” ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದರು.
ಆದರೆ ಆ ಶಿವಭಕ್ತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು:
“ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ನಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಜೀವನ ಬೆಳಗಿದೆ.”
ಜನರು ಪುರಾವೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು:
“ನಾನು ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.”
ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿ ಕುಳಿತನು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಅವನ ದೇಹ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ಕೇವಲ ಅವನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ನಂತರ ಅವನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಹಾತ್ಮನಾದನು. ಜನರು ಅವನನ್ನು “ಖಾಲಿ ಮುಖದ ಮಹಾತ್ಮ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಕಥೆಯ ಸಂದೇಶ
🙏 ಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ದೇವರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಲ್ಲ; ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
🕉️ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಸೇವೆ ಶಿವಸೇವೆಗೆ ಸಮಾನ.
🌺 ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆ ಇದ್ದಾಗ ದೇವರು ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ; ನಾವು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
🔱 ಅಹಂಕಾರ ಕರಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಸಾಧ್ಯ.
ಸಮಾರೋಪ
ಭಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ದೇವರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವುದಾಗಿದೆ.
ನಾವು “ನಾನು” ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿದಾಗ, ಶಿವನು ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಅವನು ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾನೆ.
“ಭಕ್ತಿಯು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ; ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವ ಪಥವಾಗಿದೆ.”
ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ 🙏
#LordShiva,#OmNamahShivaya,#HarHarMahadev,#Mahadev,#ShivaBhakti,#SanatanaDharma,#DevotionalStories,#Spirituality,#Hinduism,#TempleSetu